Terwijl ik 6 oktober aan mijn eerste kop koffie zit, komt het eerste WhatsApp-berichtje  binnen. “Je bent toch niet in Leiden he? Zeg alsjeblieft dat je thuis bent?” Er volgt nog een aantal berichten met dezelfde strekking. De stress slaat toe. Er moet iets ernstigs aan de hand zijn in Leiden.

Bij het openen van Facebook wordt meer duidelijk. Ik word overspoelt met artikelen van onder andere het AD en nu.nl. De nieuwssite biedt meteen een flinke foto van een politiewagen met daaronder de titel “Politie bewaakt Universiteit Leiden na dreiging schietpartij”.  Alle universiteitsgebouwen worden beveiligd door de politie en de media zitten er bovenop.

Nadat een 21-jarige verdachte is opgepakt lijkt het gedaan met de commotie, maar NRC doet er de volgende ochtend toch nog een schepje bovenop er is nog een dreiging. Zou dan toch de verkeerde man zijn opgepakt? Op social media slaat de paniek weer even toe. Al snel tweet Universiteit Leiden dat het tweede dreigement woensdagmiddag al online stond en dus is geplaatst vóór het oppakken van de verdachte.

Strijd om de lezer

Dat media duiken boven op een potentiële schietpartij zitten is niet gek, schietpartijen op scholen in de VS komen regelmatig in het nieuws. Elk medium wil als eerste berichtgeven wanneer dit in Nederland gebeurt. Dat de enorme stroom aan nieuws, foto’s van politiewagens en vage berichtgevingen de volgende ochtend voor paniek onder grote aantallen studenten zorgt, lijkt hier echter van minder belang.

Deze informatiewoede kwam goed tot uiting in de berichtgeving over de schietpartij op 1 oktober in Oregon. Barry Petchesky laat in zijn artikel meerdere twitterberichten zien waar journalisten van onder andere ABC, CNN en New York Daily News getuigen via Twitter direct benaderen, zelfs voordat zij weten of deze personen wel veilig en ongedeerd zijn. Snelheid van het nieuws is zo belangrijk dat journalisten zelfs de direct betrokkenen geen rust gunnen.

In zijn artikel schrijft Petchesky dat journalisten het vaak helemaal niet prettig vinden om betrokkenen en slachtoffers zo direct te benaderen. Dit ‘vuile klusje’ wordt meestal aan jonge, beginnende journalisten overgelaten. Maar het publiek wil snel nieuws en elk medium wil publiek. Ben je te laat, dan verlies je publiek. Zo simpel is het. Telegraaf en Leidsch Dagblad kwamen vervolgens donderdagochtend met meer ‘nieuws’ over de potentiele schutter. De jongen blijkt een alternatieve ‘metalhead’. Is dit relevant? Waarschijnlijk niet. Wil het publiek het lezen? Waarschijnlijk wel.