Eén berichtje op Facebook bracht me dit weekend flink uit evenwicht: een dag voor de vreselijke aanslagen in Parijs was er een vreselijke aanslag in Beiroet. 41 doden door twee zelfmoordcommando’s in de Libanese hoofdstad. Het nieuws was onder de radar gebleven. Cynischer: de breuk van het aantal doden gedeeld door het aantal kilometers tot de redactie was te laag om over de treshold van mijn nieuwsapps te komen.

Libanon was voor mij in ieder geval net zoveel geen nieuws als Parijs dat voor iedereen wel was. Ik zat tot ’s nachts 01:30 achter mijn sociale media om proberen te begrijpen wat er in de Franse hoofdstad gebeurde om pas de volgende dag te lezen dat ik niet eens de helft van het verhaal had gezien. Dat verhaal is niet een serie aanslagen, dat verhaal is breder: terrorisme. En ik had er selectief in geshopt. Dat is kwalijk.

Is het dan ook kwalijk dat we meer voelen voor Parijs dan voor Libanon? Nee, het is niet kwalijk en misschien is het zelfs begrijpelijk. We kennen Parijs, we gaan erheen, we eten, lachen, dansen en vrijen er. Die Fransen zijn een apart volkje, maar we ‘snappen’ ze wel en als we ze niet begrijpen, geeft dat juist jeu aan ons verblijf. Dat veel mensen Libanon hebben gemist en Parijs zo intens beleven, is niemand aan te wrijven. Je kan niet eeuwig alles volgen. Dat journalisten, zoals ik, Libanon missen en Parijs intens beleven, is een bias. Misschien ook nog wel te begrijpen – al zoek ik al een dag of wat naar overtuigende argumenten – maar in de kern onacceptabel.

Ik heb daarom geen Franse vlag op mijn Facebookprofiel. Net zomin als een Libanese vlag, trouwens. Ik ben wel een besef rijker: nieuws is geen vreselijk incident, maar een complex verhaal. Dat verhaal proberen we te vertellen omdat we de geïsoleerde feiten anders niet begrijpen. Dat is ontzettend moeilijk. Maar het wordt onacceptabel als we het niet proberen en ons werk laten bepalen door een breuk: het aantal slachtoffers gedeeld door het aantal kilometers tot de redactie. De uitkomst daarvan helpt ons namelijk geen steek verder.