De Colombiaanse president Juan Manuel Santos kondigde op  25 augustus 2016 aan dat er na vier jaar onderhandelen eindelijk een vredesakkoord was bereikt tussen de regering en de FARC. Op 26 september werd het uiteindelijke akkoord getekend. Toch was hiermee het einde van het conflict nog niet in zicht. Het Colombiaanse volk stemde op 2 oktober tegen het vredesakkoord.

Een krappe meerderheid van 50,23 procent heeft tegen het akkoord gestemd. De grote vraag is nu natuurlijk waarom een volk, dat al zo lang in oorlog is, tegen een vredesakkoord zou stemmen.

De afgelopen maand is Colombia veel in het nieuws geweest. Opvallend is het tegenstrijdige beeld dat gevormd wordt door de media. Overal heerste verontwaardiging over de uitslag van het referendum, terwijl kort daarvoor alleen maar lovende kritiek op het akkoord werd gegeven. President Santos won op 7 oktober de Nobelprijs voor de Vrede, voor zijn inspanningen voor het akkoord met de FARC, maar tegelijkertijd wordt getwijfeld of hij nog wel president kan blijven na de negatieve uitslag van het referendum.

De media doen geloven dat de Colombianen tegen vrede stemmen, maar het is niet zo zwart-wit als het lijkt. Door de vredesprijs namens het volk in ontvangst te nemen wil Santos laten zien dat het volk een einde wil maken aan een jarenlang conflict. Het Nobelcomité stelde dat het referendum niet voor of tegen vrede was, maar dat het ging over een specifiek akkoord. En dat is ook precies waar het volk voor heeft gestemd.

De FARC heeft meer dan 220.000 doden op haar naam staan en nog steeds zijn circa 45.000 personen vermist. De slachtoffers van de oorlog zouden zeker niet tegen vrede stemmen, maar wel tegen een akkoord dat niet voldoet aan hun eisen. Veel Colombianen vinden dat het akkoord niet streng genoeg is voor de FARC.

Vooral buiten Colombia was men verbaasd over de uitslag van het referendum, maar wisten zij wel wat het akkoord precies inhield? Als het akkoord zou worden aangenomen, zou de FARC onder andere een eigen politieke partij krijgen en zouden de oorlogsmisdadigers immuniteit krijgen. En dat is juist wat de Colombianen wilden vermijden. Na een jarenlang conflict wilden zij alleen maar gerechtigheid.

De visie op het referendum had anders kunnen zijn als de media meer informatie gegeven hadden over wat het akkoord inhield. Gerechtigheid is waar de Colombianen naar zochten en dat vonden zij ook door middel van ‘el No’.