Floortje* ziet haar studentenleven aan zich voorbijgaan. De oorzaak? Dat leek niemand te weten. Na lang wikken en wegen besloot de Eindhovense vrouw aan een studie Media en Cultuur te beginnen. Ze was er helemaal klaar voor:  “laat het studentenleven maar beginnen!” Dat bleek achteraf heel anders te lopen dan vooraf gepland, in Sydney komen ze erachter dat zij het chronisch vermoeidheidssyndroom ME heeft.

Het eerste studiejaar ging alles nog voorspoedig met Floortje, ze genoot van haar nieuwe leven, de nieuwe mensen die ze leerde kennen en de ervaringen die ze op deed. Ze genoot zo erg, dat ze zich af en toe erg vermoeid voelde. In eerste instantie leek dit niet zo zorgwekkend. Bij een druk leven met veel inspanningen en ervaringen komt vaak vermoeidheid om de hoek kijken. De vermoeidheid bleek echter aan te houden en op tijd naar bed gaan en rustiger leven lostte niks op. De vermoeidheid leek niet minder te worden.

“Ik ging maar eens naar de huisarts, het leek me toch niet helemaal gezond om steeds zo ontzettend kapot te zijn”.  Ijzertekort, stress, gezonder leven en wat meer gaan sporten waren de adviezen van haar huisarts. Floortje spreekt hier nadrukkelijk over Nederlandse artsen, want na meerdere keren daar aangeklopt te hebben en steeds weer weggewuifd te worden wilde ze zich er maar bij neerleggen. Ruim een half jaar later, en nog steeds vaak vermoeid, besloot zij haar studie voort te zetten in het buitenland: Sydney. Aan het feit dat er misschien wel iets ernstigs aan de hand was dacht zij niet meer en ze gaf betekenis aan haar moeheid zoals ze dat gewend was van de artsen in Nederland: “het zal de jetleg wel zijn, het zullen de nieuwe indrukken wel zijn en ik zal wel moeten wennen aan het leven hier”.

Toen het met haar gezondheid niet veel beter ging en zij niet meer echt kon genieten van haar bijzondere ervaring om aan de andere kant van de wereld te studeren besloot ze toch ook daar maar eens naar een arts te gaan voor onderzoek. Floortje vertelt dat in plaats van dat ze weggestuurd werd met het standaard riedeltje van ijzertekort of een ander niet-serieus probleem werd ze op de juiste wijze direct geholpen “je bent een mens en hebt ergens last van en we gaan uitzoeken wat het is. In Nederland voelde ik me namelijk echt een nummer in vergelijking met Australie.”

In Sydney ging het balletje rollen en binnen een paar weken (en dus ruim twee jaar na het begin van haar studententijd) zijn ze erachter gekomen wat er aan de hand was. Puur doordat Floortjes klachten serieus zijn genomen. “In Sydney ben ik een middag naar het ziekenhuis gegaan waar ik alle onderzoeken heb gehad die dingen konden uitsluiten. Zeg maar onderzoeken die in Nederland los van elkaar al een wachttijd hebben van een week of langer”, weet Floortje. Een Australische neuroloog wist haar wel verder te helpen: “Toen alles was uitgesloten, ging ik naar een neuroloog die de ziekte ME als echte ziekte erkende, ook wist hij wat de specifieke symptomen waren. Dus hij kon daar heel specifiek op ingaan.”